دیلی اسکِرام نیوز نوشت؛غرب پس از شکست داعش، کردهای سوریه را به حاشیه راند

به گزارش کردپرس، یادداشت تحلیلی در رسانه کانادایی دیلی اسکِرام نیوز با بررسی نقش نیروهای کرد در جنگ با داعش، روند تحولات شمال و شرق سوریه را نشانه تغییر اولویت‌های غرب و کاهش حمایت سیاسی از ساختارهای خودگردان کردها ارزیابی کرده و مدعی شده است که واشنگتن و کشورهای اروپایی پس از کاهش تهدید داعش، حفظ روابط با دولت‌های منطقه و دستیابی به ثبات سیاسی را بر تداوم حمایت از نیروهای کرد ترجیح داده‌اند.

نیک کوسوان، نویسنده این یادداشت که دوم اکتبر ۲۰۲۶ در دیلی اسکِرام نیوز منتشر شده است، نقش نیروهای کرد و دیگر نیروهای محلی هم‌پیمان آنان را در شکست داعش در سوریه برجسته کرده و نوشته است که در جریان جنگ با این گروه، بیش از ۱۱ هزار نیروی کرد و متحدان آنها جان خود را از دست دادند.

نویسنده با اشاره به نبردهای کوبانی، رقه و دیرالزور، استدلال کرده است که بخش عمده عملیات زمینی علیه داعش را نیروهای محلی انجام دادند، در حالی که ائتلاف بین‌المللی به رهبری امریکا عمدتاً از طریق پشتیبانی هوایی، آموزش و حمایت نظامی در این عملیات مشارکت داشت.

در این یادداشت همچنین به مسئله هزاران زندانی داعش در اردوگاه‌ها و زندان‌های تحت کنترل نیروهای کرد اشاره شده و آمده است که کشورهای غربی، به‌دلیل هزینه‌های سیاسی بازگرداندن اتباع خود که به داعش پیوسته بودند، بخش قابل‌توجهی از مسئولیت نگهداری این افراد را بر عهده نیروهای کرد گذاشتند.

کوسوان سپس روند کاهش حمایت غرب از کردهای سوریه را به تحولات پس از شکست سرزمینی داعش مرتبط کرده است. به نوشته او، عملیات ترکیه در عفرین در سال ۲۰۱۸ و تصمیم دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور امریکا، برای خروج نیروهای امریکایی از برخی مناطق شمال سوریه در اکتبر ۲۰۱۹، از جمله نقاط عطفی بودند که آسیب‌پذیری نیروهای کرد در برابر تحولات منطقه‌ای را افزایش دادند.

در بخش دیگری از مقاله، تحولات سال ۲۰۲۶ و ادغام ساختارهای سیاسی و نظامی کردهای سوریه در دولت مرکزی دمشق مورد توجه قرار گرفته است. نویسنده معتقد است که فشارهای دمشق، حملات خارجی و تحولات دیپلماتیک در نهایت به تضعیف ساختارهای خودگردان شمال و شرق سوریه و انتقال مسئولیت‌های امنیتی و اداری این منطقه به دولت مرکزی منجر شده است.

این تحلیل در ادامه به سیاست غرب در قبال احمد الشرع، رئیس دوره انتقالی سوریه، نیز پرداخته است. نویسنده با اشاره به سابقه الشرع در جبهه النصره و هیئت تحریر الشام، رفتار دولت‌های غربی با دولت جدید سوریه را با برخورد آنها با نیروهای کرد مقایسه کرده و مدعی شده است که غرب در چارچوب تلاش برای ایجاد یک نظم سیاسی جدید در سوریه، در قبال گذشته برخی از نیروهای مسلط بر دمشق انعطاف بیشتری نشان داده است.

کوسوان همچنین امتیازهایی مانند به‌رسمیت‌شناختن حقوق زبانی کردها، اعطای مجدد تابعیت به برخی از شهروندان و رسمیت‌بخشیدن به نوروز را مورد اشاره قرار داده، اما معتقد است که این اقدامات به‌تنهایی نمی‌تواند جایگزین تضمین‌های نهادی، سیاسی و امنیتی برای کردها شود.

به نوشته این تحلیلگر، مسئله اصلی برای کردهای سوریه تنها برخورداری از حقوق فرهنگی نیست، بلکه میزان مشارکت آنها در ساختار قدرت و وجود سازوکارهای پایدار برای تضمین امنیت و اداره مناطق کردنشین است. او هشدار داده است که در صورت تمرکز مجدد قدرت در دمشق، حقوقی که از طریق تصمیم‌های اجرایی یا قانونی اعطا شده‌اند، ممکن است در آینده با تغییر شرایط سیاسی آسیب‌پذیر شوند.

این یادداشت در نهایت تحولات سوریه را در چارچوب گسترده‌تری از روابط غرب با متحدان محلی خود بررسی کرده و آن را با تجربه همکاری امریکا با نیروهای هم‌پیمان محلی در دیگر درگیری‌ها مقایسه می‌کند. نویسنده بر این باور است که تجربه نیروهای کرد در جنگ با داعش نشان می‌دهد که همکاری امنیتی با قدرت‌های غربی لزوماً به حمایت بلندمدت سیاسی از مطالبات متحدان محلی منجر نمی‌شود.