بازی عبدالمهدی با برگه استعفا

میدل ایست نیوز: زمزمه های کناره گیری عادل عبدالمهدی از سمت نخست وزیری سر داده شده است. برخی منابع خبری غیرموثق می گویند که وی روز شنبه 7 سپتامبر استعفای خود را کتبا تحویل برهم صالح، رئیس جمهوری عراق داده است. هنوز هیچ منبع وابسته یا نزدیک به دفتر نخست وزیری یا ریاست جمهوری یا یک منبع رسمی عراقی این خبر را تایید نکرده است. اما می توان پذیرفت که عبدالمهدی در صورتی که ببیند فشارها بیش از توانش است، استعفا دهد. کما این که در کارنامه او که دقیق شویم می بینیم که گذشته نیز در سمت های مختلفی که بر عهده داشت هیچ گاه خود را فردی چسبیده به سمت و قدرت نشان نداده است.

طی یکی دو ماه اخیر، انتقادها به عملکرد دولت عبدالمهدی فزونی گرفته و از جریان حکمت ملی که خود را اپوزسیون اعلام کرده است تا جریان صدر که تحت عنوان ائتلاف سائرون در پارلمان حضور دارد و ائتلاف فتح – دو حامی اصلی دولت – به انتقاد از دولت او پرداخته اند. حتی سید مقتدی صدر روز پنج شنبه گذشته بیانیه ای صادر کرد و هشدار داد در صورتی که دولت نتواند اقدامات عملی برای حل مشکلات کشور انجام دهد و رضایت مردم را جلب کند حمایت خود را از آن برخواهد داشت.

از سوی دیگر برخی منابع خبری از جمله وبسایت المسله گزارش داده که عبدالمهدی تلاش های تازه ای را برای فاصله گرفتن از جریان سائرون و فتح آغاز کرده است و تلاش می کند تا حمایت امریکایی ها را از دولت خود جلب کند.

تا این جای کار شاید بتوان این گونه برداشت کرد که عبدالمهدی از یک سو می خواهد با استفاده از برگه استعفا در برابر مخالفانش که فعلا آلترناتیوی به جای او ندارند، با تحریک افکار عمومی، فشارهای آنها را به خودشان برگرداند، و از سوی دیگر با کاستن از فشار امریکایی ها و جلب رضایت آنها که به دلیل برخی سیاست هایش از جمله خودداری از پیروی از تحریم های ایران، از او دلخور هستند، زمان بخرد و مدت بیشتری ردای نخست وزیری را بر تن داشته باشد.

عبدالمهدی خوب می داند، در وضعیت فعلی اگر به هر دلیلی از قدرت کنار برود، برآیند افکار عمومی از او با توجه به وضعیت معیشتی فعلی عراق، فردی ناتوان و ضعیف خواهد بود که می تواند حضور او را در سپهر سیاسی عراق برای همیشه محو کند؛ به ویژه که نزدیک به 80 سال سن دارد و این مساله می تواند به مانعی برای تداوم فعالیت سیاسی او در فردای بعد از نخست وزیری اش تبدیل شود. برای همین عبدالمهدی می خواهد اگر روزی هم استعفا داد در موقعیتی باشد که چهره نیکی از او مانده باشد و عدم حضورش به مثابه خلائی سیاسی در کشور قلمداد شود که افکار عمومی به سادگی حاضر به پذیرفتن آن نباشد.