اقدامات خرابکارانه امارات برای ناکام گذاشتن انقلاب های عربی

میدل ایست نیوز: «احلام رحونه»، روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی تونسی در یادداشت پیش رو که در وبگاه خبری العربی الجدید منتشر شده است به بررسی چرایی اقدامات امارات علیه انقلاب های مردمی شکل گرفته در کشورهای عربی پرداخته است.

وی می نویسد: دولت امارات از برادران عرب خود، چه می خواهد؟ چرا امارات بهار عربی کشورهای بسیاری را ناکام گذاشت؟ از قطر شروع می کنیم که امارات در سال 1966 میلادی تلاش کرد کودتایی در این کشور انجام دهد، اما این تلاش های امارات که نزدیک بود به قیمت از دست رفتن جان شهروندان قطری تمام شود، نقش بر آب شد، سپس نوبت به رسوایی این کشور در فعالیت های جاسوسی در غزه می رسد که به گفته اهالی این شهر فلسطینی، هیئت اماراتی که از 50 پزشک تشکیل یافته بود به بهانه برپایی بیمارستان صحرانی به باریکه غزه آمده بود، یکباره از طریق گذرگاه رفح، غزه را با برجای گذاشتن تجهیزات خود بدون اعلام قبلی ترک کردند.

پس از غزه باید به کشور عمان اشاره کنیم که دستگاه امنیتی این کشور در سال 2016 میلادی موفق شد تیم گسترده جاسوسی را متلاشی کند که سرویس امنیتی امارات در پشت پرده آن قرار داشت، در همان زمان برخی از منابع اعلام کردند که ماموریت این تیم جاسوسی گردآوری اطلاعات نظامی، امنیتی، سیاسی و اقتصادی از مسقط بود که هدف از این اقدام کسب دوستی و سرسپردگی افسران و سیاستمداران عمانی به نفع امارات در راستای آماده شدن به مرحله پس از سلطان قابوس بود تا این چنین این کشور را تحت پروژه دولت کنفدرالی به امارات الحاق کنند. اما امارات با این اقدامات خود دنبال چه چیزی است؟ ابوظبی با ثروت باد آورده خود و از طریق مزدورانش با حمایت از کودتای شکست خورده تونس (اعتصاب میدان باردو) اوضاع تونس را آشفته تر کرد و با تزریق دلارهای خود در چارچوب تلاش های مذبوحانه همچنان به تلاش های خود برای متوقف ساختن قطار دمکراسی تونس ادامه می دهد. چرا که امارات از همان ابتدا در جبهه مقابل انقلاب های عربی صف آرایی کرد و از بیم انتقال این انقلاب ها به کشور فاسد خود، علیه این حرکت های مردمی موضع گرفت.

حمایت این کشور از انقلاب خونین مصر را که نوعی قتل عام محسوب می شود هرگز به دست فراموشی نخواهیم سپرد که در نتیجه این حمایت ها دیکتاتوری به نام «عبدالفتاح سیسی» به سر کار آمد که همه مخالفان خود را یا قلع و قمع کرد یا راهی زندان و دل گورستان ساخت و تنها کسانی که بخت با آنها یار بود توانستند مصر را ترک کرده و به خارج از این کشور پناهنده شوند.

امارات تنها به این اقدامات تخریبکارانه خود بسنده نکرد، بلکه از «خلیفه حفتر»، فرمانده نیروهای موسوم به “ارتش ملی لیبی» حمایت مادی، معنوی و سیاسی کرد که نتیجه آن، به هم خوردن اوضاع لیبی و ظهور گروه تروریستی داعش بود که تبدیل به بلای جان مردم لیبی و عدم ثبات و بی امنی در این کشور شد.

این کشور در سوریه نیز به حمایت های مالی و نفتی خود از رژیم بشار اسد ادامه داد، بشار اسد شخصیتی است که منجر به آوارگی شهروندان سوری بی شماری از کشور خود شد، همچنین ابوظبی به حمایت های مالی ازحملات بشار اسد و روس ها علیه شهر حلب و دیگر شهرهای سوری ادامه داد، اما اکنون می بینیم که امارات سفارت خود را رسما در دمشق بازگشایی می کند. واقعا امارات چگونه کشوری است و با پیشگیری این سیاست ها در پی چیست؟

در خصوص نقش این کشور در بحران یمن حرف و حدیث های بسیاری وجود دارد؛ نقض حقوق بشر، اجیر کردن مزدوران کلومبیایی، رسوایی این کشور در تاسیس زندان های سری در یمن و ده ها اقدام این کشور، مردم یمن را به ستوه آورده و یک صدا خواهان خروج ائتلاف سعودی-اماراتی از این کشور هستند.

در پایان باید به حمایت امارات از معامله قرن اشاره کرد که یکی از بزرگترین حامیان این طرح امریکایی-صهیونیستی جهت خاتمه دادن به مساله فلسطین به شمار می رود همچنین در خصوص زندان الرزین که فجیع ترین شکنجه های ضد بشری در آن صورت می گیرد، سخنانی بسیاری وجود دارد که باید گفته شود.

اما هنوز پرسشی که در ابتدای یادداشت مطرح کردیم، بی پاسخ مانده است؛ امارات با این اقدامات و سیاست های خود در پی چیست؟